က်န္းမာေရးပညာေပးစာေစာင္မ်ား၊သတင္းစာဂ်ာနယ္ႏွင့္ရုပ္သံအစီအစဥ္မ်ားတြင္
အခ်ိဳမႈန္႔ (မိုႏုိဆိုဒီယမ္ဂလူတမိတ္- MSG) ၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲခံစားရမည့္
ေရာဂါေဝဒနာမ်ားကို ပညာေပးေဖာ္ျပၾကျပီး၊ စားသံုးရန္မသင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳၾကသည္ကို ေတြ႔ၾကရမည္ျဖစ္၏။
အၾကံျပဳခ်က္မ်ားမွာ ေၾကာင္းက်ိဳးဆီေလ်ာ္ သည့္အျပင္ လက္ခံနိဳင္ဖြယ္ရာလည္းရွိပါသည္။သို႔ေသာ္လည္း
စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းတခုအျဖစ္ ေဈးကြက္တြင္ ေနရာယူထားျပီးျဖစ္သည္သာမက သံုးစြဲရင္းရွိျပီးျဖစ္ေသာ
အခ်ိဳမႈန္႔ကိုမသံုးလွ်င္ ဘာကိုသံုးၾကရမည္နည္း၊ ေၾကာ္ျငာအားေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ေၾကာ္ျငာေနေသာ
ဟင္းခတ္မႈန္႔ ဆိုသည္ မ်ားကို သံုးရမည္လား၊ထိုဟင္းခတ္မႈန္႔ဆိုသည္မ်ားတြင္လည္း အခ်ိဳမႈန္႔မပါဘူးဟူ၍ု
ဆိုနိဳင္မည္လား၊ စသည္ စသည္ျဖင့္၊ ေမးစရာ ရွိလာပါသည္။
အခ်ိဳမႈန္႔ကိုမစားလွ်င္ ဘာကိုစားရမည္နည္း ဆိုသည္ကိုသိဖို႔ရာတြင္၊
အခ်ိဳမႈန္႔မေပၚခင္က ဟင္းလ်ာမ်ားကို မည္သို႔ ခ်က္ျပဳတ္စားခဲ့ၾကသည္ကိုသိရလွ်င္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္နိဳင္သည္ဟု
ယူဆပါ သည္။ ထိုစဥ္က မည္သို႔စားခဲ့ၾကသည္ကို သိေသာသူမ်ားလည္း၊ ယေန႔ေခတ္တြင္ အလြန္နည္းပါး
ေနျပီ ျဖစ္၏ ။
စာေရးသူတို႔ငယ္စဥ္က ေက်းလက္မွအိမ္မ်ားတြင္ေရာ ျမိဳ႕ျပမွအိမ္မ်ားတြင္ပါ
က်ပ္ခိုးစင္ ဆိုသည္ မ်ားရွိပါသည္။ က်ပ္ခိုးစင္ ဆိုသည္မွာ ထမင္းအိုးဟင္းအိုးတည္ေသာ မီးဖိုေလးမ်ား၏အေပၚ
တည့္တည့္ ရင္စို႔သာသာ လက္လွမ္း၍မီနိဳင္သည့္ အျမင့္ခန္႔တြင္ ေထာင့္ေလးေထာင့္ကို ၾကိဳးျဖင့္
ဆိုင္း၍ ဆြဲထားေသာ ခပ္က်ဲက်ဲဝါးကပ္ေလးတခုပင္ျဖစ္၏။ အက်ယ္အားျဖင့္ ႏွစ္ေတာင္ (၃ေပဝန္း
က်င္) ပတ္လည္ ခန္႔ရွိေပမည္။ထိုက်ပ္ခိုးစင္ကေလးမ်ားသည္ စာေရးသူတို႔ အိမ္ရွင္မမ်ား အတြက္
ထိုအခ်ိန္က အလြန္ပင္အေရးပါ၏။ ပိုးထုိးတတ္ေသာ အိမ္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေလးမ်ား၊ အေျခာက္
ခံရန္လုိအပ္သည့္ ေဆးျမစ္ ေဆးဥေလးမ်ားကို ထိုက်ပ္ခိုးစင္ေလးေပၚတြင္တင္ထားၾက၏။ လယ္ထဲ ေခ်ာင္းထဲမွရေသာ ငါးက်ည္းေလးမ်ားကို ဝါးသီတံေလးျဖင့္စီစီရီရီသီထိုးျပီး
တြဲေလာင္းေလး ဆြဲထား၊ ရြာထဲတြင္ေပၚေသာ အသားေကာင္းေလးမ်ား၊ ေတာထဲကရသည့္ ေတာေကာင္သားေလးမ်ား
ကို ဝါးတံစို႔ေလးျဖင့္ထိုးလ်က္ ထိုက်ပ္ခိုးစင္ေလးမ်ားတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေလ့ရွိၾက၏။ ေခ်ာင္းရိုးေျမာင္းရိုး
မ်ားမွရေသာ ပုဇြန္ေလးမ်ားထဲမွ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ခပ္ၾကီးၾကီးမ်ားကိုေရြး၍၊ ေခါင္းခ်ိဳး အျမီွးခ်ိဳး
ခ်ိဳးကာ ဆန္ခါခံုးေလးတခုတြင္ထည့္ျပီး၊ က်ပ္ခိုးစင္ေလးေပၚတင္ထားၾက၏။ ပုဇြန္ဆိတ္ကေလးမ်ားကိုမူ
ဆံုထဲတြင္မညက္တညက္မွ်သာ ေထာင္း၍ ဆားသင့္ရံုထည့္ခါ စဥ့္အိုးခပ္ရြယ္ရြယ္ထဲတြင္ ဖိသိပ္သြတ္
၍ မွ်င္ငါးပိလုပ္ထားလိုက္ ၾကသည္။
ေအာက္တြင္မီးဖိုရွိေသာေၾကာင့္
ထိုထိုေသာ အသားေလးငါးေလးမ်ား၊ပုဇြန္ေလးမ်ားသည္ သံုးေလးရက္မွ်ၾကာလွ်င္ပင္ မာမာေျခာက္ေျခာက္အေျခအေနသို႔
ေရာက္ရွိသြားေတာ့၏။ က်ပ္ခိုးစင္ တြင္ခ်ိပ္ဆြဲတင္ထားျပီး၊ အသားငါး စသည္မ်ားကို ေျခာက္ေသြ႕ေစသည့္အတြက္၊
ေႏွာင္းပိုင္းကာလ မ်ား၌ ဤနည္းျဖင့္ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္လုပ္လွ်င္ က်ပ္တင္သည္၊ က်ပ္တိုက္သည္ဟူ၍
သံုးႏႈန္းခဲ့ၾက ေလသည္။ေျခာက္ေသြ႔ျပီျဖစ္ေသာ ငါးက်ပ္တိုက္ အသားက်ပ္တိုက္ေလးမ်ားကို အိုးငယ္မ်ား၊ဗူးငယ္
မ်ားအတြင္း ေလလုံေစရန္စီမံ၍ သိမ္းဆည္းထားၾကေသး၏။ မီးဖိုေပၚတြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ က်ပ္ခိုးစင္ဆို၍
မဲမဲတူးတူး ဖုန္မႈန္႔အလိမ္းလိမ္းႏွင့္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆဖြယ္ရာရွိေသာ္ လည္း
ထိုေခတ္ထိုအခ်ိန္က ဝီရိယေကာင္းလွေသာ အိမ္ရွင္မမ်ား၏ နိစၥဓူဝဂရုတစိုက္သန္႔ရွင္း ထားမႈေၾကာင့္
ညိဳညိဳတင္းတင္း ဖံုမႈန္႔ကင္းသည့္ က်ပ္ခိုးစင္မ်ားသည္ အိမ္၏ က်က္သေရေဆာင္မ်ား ပင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
ဟင္းရြက္ဟင္းသီးေလးမ်ားကို
ဆန္ေကာဆန္ခါမ်ားတြင္ထည့္၍ အိမ္ရွင္မမ်ား ဟင္းခ်က္ခ်ိန္ တြင္ ထိုထိုေသာ ငါးက်ည္းက်ပ္တိုက္၊
အသားက်ပ္တိုက္ေလးမ်ားကို လိုအပ္သေလာက္ ဖဲ႔ေခၽြယူျပီး၊ ဆံုမွာထည့္လွ်က္ ညက္ညက္ေက်ေအာင္
ေထာင္းလိုက္ေသာအခါ ၊ဟင္းခိ်ဳဖို႔အေရး ထည့္ခပ္လို႔ ေပးနိဳင္သည့္ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ေလးမ်ားျဖစ္သြားေလေတာ့၏။
ဟင္းကိုခ်ိဳေစေသာ အမႈန္႔ေလးမ်ားျဖစ္၍ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ဟူ၍ ရိုးရိုးလြယ္လြယ္ ဆိုခဲ့ၾကဟန္ရွိပါသည္။
သဘာဝဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ေလးမ်ားကိုခပ္၊ ဆားေလး သင့္ရံုမွ်ထည့္ကာ၊ မႏွစ္က စဥ့္အိုးေလးတြင္
ထည့္သိပ္ထားေသာ မွ်င္ငါးပိေလးမ်ားကို၊ ဟင္းရည္ေလး ျဖင့္ ေဖ်ာ္၍ ဟင္းအိုးအတြင္း ထည့္လွ်က္
ေရာသမေမႊလိုက္ေသာအခါတြင္ အသီးအရြက္၏ မူလ အာဟာရမပ်က္ ခ်ိဳျမျမအရသာရွိသည့္ ဟင္းရည္ခ်ိဳႏွင့္အသီးအရြက္ေၾကာ္ေလးမ်ားကို
ရပါေတာ့ သည္။
“အကၽြန္ကၽြႏု္ပ္
ယုန္တထုပ္ကို၊ ခြာဆုတ္ေရလွန္ က်ပ္ခိုးခံ၍၊ပရႏၷဝါ ရြက္ႏုညွာကို…”ဟူ၍ ဖြဲ႔သီ ထားေသာ အလယ္တန္း
ျမန္မာကဗ်ာထဲမွ“ခ်ိဳေပစြဟင္းခ်ိဳ”ဟူေသာ ကဗ်ာေလးကို ေျပး၍သတိရ လ်က္ ခံစားမိၾကမည္ထင္ပါသည္။
အသားငါး ဟင္းလ်ာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ရာတြင္မူ၊ အသားငါးမ်ား၌ မူလအခ်ိဳအရသာ ရိွျပီးျဖစ္၍
ဆားေလးသင့္ရံု မွ်င္ငါးပိေလးမွ်တရံုေဖ်ာ္ထည့္ျပီး၊ မူလအခ်ိဳဓါတ္ကို အားထားစားသံုးခဲ့ၾကပါသည္။
စာေရးသူတို႔အရြယ္ေရာက္ေသာအခ်ိန္
ေက်ာင္းသားဘဝ၌၊မီးဖိုေခ်ာင္မွ က်ပ္ခိုးစင္ေလးမ်ား ေခတ္ကာလအေလ်ာက္ မရွိၾကေတာ့ေခ်။သို႔ေသာ္လည္း
ေဈးမ်ားတြင္ ငါးက်ည္းက်ပ္တိုက္ အသား က်ပ္တိုက္ေလးမ်ားႏွင့္ ပုဇြန္ေျခာက္ေလးမ်ားကို
သူတကာတတ္နိဳင္ေသာ လက္လွမ္းမီသည့္ ေဈးႏႈန္း ျဖင့္ ဝယ္၍ရနိဳင္ပါေသးသည္။ ထိုစဥ္က စာေရးသူတို႔မိသားစု၏
အိုးသူၾကီးျဖစ္သည့္ ၾကီးေတာ္ၾကီးက ေဈးထဲမွဝယ္၍ မီးေသြးမီးဖိုတြင္ ထပ္မံၾကပ္တင္ေလ့ရွိသည္ကို
မွတ္မိပါေသးသည္။ ေျခာက္ေျခာက္ ေသြ႔ေသြ႔ ပုလင္းၾကီးတလံုးထဲတြင္ ထည့္ထားျပီး၊ ဟင္းခပ္ဖို႔လိုသည့္အခါတြင္မွ
ထပ္မံ၍ မီးေလးနဲနဲျပ ဆံုမွာထည့္ေထာင္းလွ်က္ ဟင္းခ်ိဳမႈန႔္အျဖစ္ သံုးေလသည္။ အသားမႈန္႔ငါးမႈန္႔
စစ္စစ္မ်ားကို ဟင္းခပ္မႈန္႔ ဟင္းခိ်ဳမႈန္႔အျဖစ္ သံုးခဲ့ၾက၏။က်မ္းမာေရးလဲ ေကာင္းခဲ့ၾကပါ၏၊
အသက္မ်ားလည္း ရွည္ၾကပါသည္။ ဆန္းဆန္းျပားျပား ေရာဂါမ်ားကိုလဲ ၾကားရျမင္ရခဲသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္၏။
လက္လွမ္းမီသူမ်ား ေတြးမိ ျမင္မိ မွတ္မိၾကမည္ထင္ပါသည္။
အခ်ိဳမႈန္႔မေပၚခင္က
စာေရးသူတို႔သည္ သဘာဝ ငါးမႈန္႔အသားမႈန္႔စစ္စစ္မ်ားကို ကိုယ္ကိုယ္ တိုင္ ျပဳျပင္ဖန္တီး
စားသံုးခဲ့ၾကပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္မို႕ အစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း အာမခံခ်က္ လည္း အျပည့္အဝရွိပါသည္။သက္ရွည္က်မ္းမာသည့္
ေကာင္းက်ိိဳးမ်ားကိုလည္း ရခဲ့ၾက၏။ သို႔ျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ ( က်ပ္ခိုးစင္ေလးထက္ အဆမ်ားစြာသာေသာ၊
ေခတ္မီမီးဖိုေခ်ာင္သံုး အေျခာက္ခံစက္ မ်ား၊ အသားငါးကင္ေသာစက္မ်ား၊အမႈန္႔ျပဳလုပ္ေသာ
ကရိယာမ်ား ထြန္းကားေနျပီျဖစ္၍) ကိုယ္ကိုယ္ တိုင္လုပ္ေသာ (ေရွးေရွးတုန္းက ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ေလးကဲ့သို႔
က်န္းမာေရးအာမခံခ်က္ အျပည့္အဝရွိေသာ) ငါးမႈန္႔ အသားမႈန္႔မ်ားကို စားသံုးၾကပါစို႔ဟု……..တိုက္တြန္းလိုပါသည္။…….။
ေမာင္ျပည့္ေအာင္
