ေရႊတံခါးၾကီးဖြင့္ပါဦး(၂၈/၅/၁၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ရတနာပံုသတင္းစာပါ ဝတၱဳတို)

ေရႊတိုးတို႔ျခံသည္  အာကာသတင္းစာပို႔ေသာ အိမ္မ်ား၏ေနာက္ဆံုးအိမ္ျဖစ္သည္။ထိုျခံသို႔ပို႔ျပီး သည္ႏွင့္ေက်ာင္းခ်ိန္မီရန္အတြက္ ေျခကုန္သုတ္ရ၏။ သြက္သြက္ေလ်ာက္ ေျပးတန္ေျပး သုတ္ေျခ တင္ရသည္ ။ ေက်ာင္းခ်ိန္နီးလြန္လွ်င္ေတာ့ မာရသြန္နီးပါးေျပးရေလသည္။ေရႊတိုးျခံဆို၍ ျခံပိုင္ရွင္ အမည္ ဟုထင္နိဳင္ေသာ္လည္္း  ေခြးလိမၼာေလးတေကာင္၏ အမည္သာျဖစ္၏၊ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ ေပးသည့္ အမည္။ ၎ျခံေရွ႕သို႔ေရာက္လွ်င္ “ ေရႊတုိး ေရႊတိုး”ဟု ေခၚလိုက္ရန္၊ ထိုသို႔ေခၚလွ်င္ ေခြးက ေလးတေကာင္ ထြက္လာမည္၊ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာလိ္ပ္ကေလးကို ပစ္ေပးလိုက္ပါက ကိုက္ခ်ီ၍ ျခံတြင္းသို႔ ယူသြား လိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အာကာအားအလုပ္လႊဲေပးခဲ့သည့္ စီနီယာကသင္ေပးခဲ့သည္။ ေရႊတိုးသည္ ေန႔စဥ္ေန႔ တိုင္း သူ႕သခင္ဖတ္ဖို႔သတင္းစာကိုျခံဝသို႔လာ၍ ယူေပးေလ့ရွိသည္။ အခ်ိန္ရ သည့္ ရွားရွာပါးပါးေန႔မ်ားတြင္ သတင္းစာလိပ္ကေလးကို ကိုက္ခ်ီလ်က္ ျခံတြင္းသို႔ဝင္သြားေသာ ေရႊတိုးေလးကို မ်က္စိတဆံုးၾကည့္ျပီးမွ အာကာေက်ာင္းသို႔ ခရီးဆက္၏။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ေရႊတိုး ျခံဟု ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ ကင္ပြန္းတပ္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

          ယေန႔လည္း သတင္းစာကား အဝင္ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ သတင္းစာလည္း အပို႔ေနာက္က် ခဲ့ရာ ေရႊတိုးတို႔ျခံေရွ႕ေရာက္ခ်ိန္၌ ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆယ္မိနစ္မွ်သာလိုေတာ့ေၾကာင္း ျခံနေဘးေဈး ဆိုင္ရွိ နာရီတြင္ေတြ႕ရ၏။အာကာတုိ႔ေက်ာင္းႏွင့္ ေရႊတိုးတို႔ျခံသည္ ႏွစ္မိုင္နီးပါး(တမိုင္ခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ မွ်)ေဝးရာ အေျပးသြားလွ်င္ပင္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မီရန္မျဖစ္နိဳင္ေပ။ သတင္းစာထည့္ ေသာအိတ္ကို လိပ္ ေက်ာင္း လြယ္အိတ္ တြင္းသို႔ထည့္ျပီး ဖိနပ္ခါးၾကားထိုးလ်က္ ေက်ာင္းကိုဦးတည့္၍ အာကာေျပး သည္။ေက်ာင္း အေရာက္ အကာ၏စံခ်ိန္သည္(၁၅)မိနစ္ႏွင့္ အလြန္ဆံုး မိနစ္(၂၀)မွ် ျဖစ္ရာ ေက်ာင္း တက္ျပီး ေနာက္ ငါးမိနစ္ႏွင့္ ဆယ္မိနစ္အတြင္းတြင္ ေက်ာင္းအေရာက္ျဖစ္၏။ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ အမီ ေရာက္ရန္ မလြယ္ေသာ္လည္း၊ေက်ာင္းသို႔ျမန္နိဳင္သမွ် ျမန္ျမန္ေရာက္ရန္  အာကာက်ိဳးစား၍ေျပးသည္။ မမီလိုက္ေသာ စာမ်ားကိုမုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တြင္ျပန္ကူးေနက် ျဖစ္၍ အခက္အခဲမရိွေသာ္လည္း၊ေက်ာင္း သို႔ေစာနိဳင္သမွ် ေစာေစာေရာက္ခ်င္သည္။ မိမိ မေရာက္မခ်င္း စိတ္ပူေနတတ္ေသာ အတန္းပိုင္ဆရာ မအား စိတ္သက္ သာရာရေစလို၍ ျဖစ္ပါသည္။

          ေက်ာင္းႏွင့္မနီးမေဝး လယ္ကြင္းစပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ သတင္းစာပတ္ေသာ ပုဆိုးေဟာင္း တထည္ျဖင့္၊ေခၽြးမ်ားကိုသုတ္လိုက္၏။ သတင္းစာပို႔စဥ္ကတည္းကဝတ္ထားေသာ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ (T Shirt ပံုစံ)ေပၚတြင္ ေက်ာင္းဝတ္စံုအျဖဴကိုဝတ္လိုက္သည္၊ ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္ကို ေဘာင္းဘီတို ေပၚ၌ ထပ္၍ဝတ္ျပီးေသာအခါ ေက်ာင္းတက္ရန္ အာကာအသင့္ျဖစ္ျပီ။ေက်ာင္းဝင္းတံခါးၾကီး ရွိရာသို႔ ခပ္သြက္ သြက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။မိမိေရာက္သည့္ အခ်ိန္တိုင္း ဖြင့္ထားျမဲျဖစ္ေသာ ေက်ာင္းဝင္း တံခါးၾကီး သည္ ယေန႔ပိတ္လ်က္သားေတြ႕ရေလသည္။ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးျပီးသည္မွ (၁၅) မိနစ္ အထိဖြင့္ေပးထားတတ္ေသာေက်ာင္းတံခါးၾကီးပိတ္ေနသည္မွာ မိမိနာရီအၾကည့္မွားေသာ ေၾကာင့္ဟုသာ အာကာေတြး၏။မၾကာခဏျဖစ္တတ္၍လည္း သူ႕အတြက္မထူးဆန္း၊ေက်ာင္းလံုခ်ည္ ကို ခါး ေတာင္း က်ိဳက္ ၍ ဝင္းတံခါးၾကီးကိုေက်ာ္တက္ခါ ေက်ာင္းဝင္းတြင္းသို႔ ခုန္ခ်လိုက္သည္။

          ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ သန္မာေသာလက္တဖက္ျဖင့္ကိုင္လ်က္ ထိုသူႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္သို႔ ဆြဲ လွည့္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ဆံပင္တိုတို ေမးရိုးကားကား သပ္ရပ္ေသာေက်ာင္းဝတ္စံုႏွင့္ ထုိလူၾကီးအား အာကာမျမင္ ဘူး။ေက်ာင္းဝတ္စံုအေပၚ၌ တိုက္ပံုျဖဴကိုဝတ္ထားေသာေၾကာင့္ ဆရာတေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ရမည္။ ထိုသူကစူးရွေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္၍ အာကာ၏လက္ကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဆြဲေခၚသြားပါ သည္။ “ထိုင္” သံျပတ္ျဖင့္ေျပာ၍ ထုိင္ခိုင္းေသာေနရာသည္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးရံုးခန္း၌ ျဖစ္၍ေန သည္။ ဤဆရာ မည္သူနည္း၊ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး ဦးဘမင္းကိုေတာ့ အာကာေကာင္းေကာင္းသိပါ သည္။ “မင္းဘယ္ အတန္းကလဲ” “ ရွစ္တန္းေအကပါဆရာ ၊ ဆရာမေဒၚခင္အုန္းျမင့္အတန္းကပါ”… … “ေဟ့ ေဒၚခင္ အုန္းျမင္ကိုသြာေခၚစမ္း”………။ “မင္းငါ့ကို သိလား”…….. “မသိပါဘူးဆရာ”……….၊ “ငါ…… .ေက်ာင္းေရာက္တာ တပတ္ေက်ာ္ျပီ…မင္းမသိဘူးလား.. ငါဟာဒီေက်ာင္းရဲ့ေက်ာင္းအုပ္ ၾကီးပဲ”။

          ျပီးခဲ့ေသာရက္သတၱပတ္က ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္က်င္းပေသာ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးၾကိုဆိုပြဲကို ခုမွ သတိရမိသည္။ သြားျပီ……ေက်ာင္းခ်ိန္ေနာက္က်ျခင္း၊ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးကို ေက်ာ္ဝင္သည့္ ျပစ္ ဒဏ္ မ်ားအျပင္ ကိုယ့္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကိုမွ ကိုယ္မသိသည့္အျဖစ္။ထုိေန႔ကလည္း အေမ့ကိုေဈးကူ ေရာင္းဖို႔ စိတ္ေစာေန၍ ေဈးသို႔အေလာတၾကီးသြားခဲ့မိသည္၊ဆရာၾကီးကိုမသိခဲ့ရ။ သည္အတိုင္းဆို လွ်င္ အာကာ့ အတြက္ အခြင့္အလမ္းကနည္းလွသည္။ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္အမီ ေရာက္ရန္မွာေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် လြယ္ကူသည့္ ကိစၥမဟုတ္။သတင္းစာကားကလည္း ေနာက္က်ျပီး အခိ်န္မမွန္သည္ကမ်ားေလ သည္။သတင္းစာ ကားေရာက္မွ အာကာတို႔သတင္းစာပို႔သမားမ်ား အလုပ္စၾကရသည္။

သတင္းစာမ်ား ကို စာဖတ္သူတို႔ အသင့္ဖတ္နိဳင္သည့္ သတင္းစာတေစာင္ျဖစ္လာေအာင္ စာမ်က္ႏွာစဥ္အတိုင္း စီၾကရ ထပ္ၾကရ၏။ျပီးေတာ့  တေစာင္တည္းမဟုတ္၊အာကာတုိ႔ သတင္းစာ ပို႔သည့္ ေခတ္က ျမန္မာအလင္း၊ေၾကးမႈံ၊ဗိုလ္တေထာင္ စသည္ႏွင့္ အဂၤလိပ္သတင္းစာမ်ားတြင္၊ ေဝါ့ ကင္းပီးပဲ ႏွင့္ ဂါးဒီးယန္းတို႔ရွိရာ သတင္းစာအားလံုးစီျပီး ထပ္ျပီးခ်ိန္တြင္ နံနက္(၈)နာရီခြဲ၊ကိုးနာရီနီးပါး ျဖစ္ေနေလျပီ။ တဆက္တည္းရွိေနေသာ ရပ္ကြက္ၾကီး(၃)ခု၊သတင္းစာေစာင္ေရ(၂၅၀)ေက်ာ္အား စက္ဘီးမပါ ေျခလ်င္ ပို႔ရေသာ သူ႔အတြက္ ေက်ာင္းခ်ိန္(နံနက္ ၁၁း၄၅)အမီပို႔ရန္မွာ မလြယ္ေသာကိစၥ တခုျဖစ္ေနပါသည္။ ေက်ာင္းသို႔ ဆယ္မိနစ္ ဆယ္ငါးမီးနစ္ခန္႔ ေနာက္က်ေရာက္ရန္အတြက္ပင္ အေတာ္လံုးပန္းရ၏။ တအိမ္ႏွင့္ တအိမ္ေဝးေသာေနရာမ်ား၌ ဒံုးစိုင္း၍ေျပးရသည္။

ေျပးရင္းႏွင့္ ပစ္္ေပးရ မည့္သတင္းစာကို   လိပ္ရသည္၊ပစ္သည့္အခါ ဦးတည္ခ်က္မွန္ရန္ အ တြက္ ထိပ္တဖက္တြင္ ထီးလက္ ကိုင္ေကာက္ပံုစံမ်ိဳး ေကာက္ထားရေသးသည္။အိမ္ရွင္ သတ္မွတ္ ေသာေနရာ၌ သတင္းစာကို ထားတန္ထား၊ပစ္တန္ပစ္ ရေလသည္။ ယၡဳအတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ ေန႔ တိုင္းနီးပါး ေက်ာင္းေနာက္က်နိဳင္ေသာ သတင္းစာပို႔သည့္ အလုပ္ကို နားရေတာ့မည္လား။ ေက်ာင္း အုပ္ဆရာၾကီး အသစ္သည္ အလြန္စည္းကမ္းၾကီးပံုရ၏၊ မ်က္ႏွာထားကလည္း တည္ၾကည္ လွသည္။ ဆံပင္တိုတို ဝတ္စားပံုက လည္းေသသပ္လွသည္။သ႔ူ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ခၽြင္းခ်က္ဆို ေသာအရာ မရွိေစရဟု ေျပာေနသေယာင္ပင္ ထင္ရေလသည္။

သတင္းစာပို႔ေသာအလုပ္ကို အာကာကိုယ္တိုင္စဥ္းစားေရြးခဲ့ျခင္းျဖစ္၏ ေက်ာင္းတဖက္ႏွင့္ လုပ္၍ ရသည့္အျပင္ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ေက်ာင္းလည္းမပ်က္ ေက်ာင္း စရိတ္ လည္းရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ယၡဳလက္ရွိအခ်ိန္၌ မိမိေက်ာင္းစရိတ္သာမက ညီမေလးႏွစ္ ေယာက္၏ ေက်ာင္းစရိတ္ကိုပင္ ကာမိေနျပီ။သတင္းစာကိုယ္စားလွယ္ ဦးေဆြဦးက သတင္းစာပို႔ဖို႔ သေဘာတူသည္ႏွင့္ အေမကိုလည္း ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရ၏ “ျဖစ္ပါ့မလားသားရယ္ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္” ဟုေျပာျပီး၊ မ်က္ရည္စို ႔လ်က္အေမ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့သည္။ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေက်ာင္းမဖြင့္ေသး ေသာ္လည္း၊ ျပီးခဲ့သည့္ ခုႏွစ္တန္းအတန္းပိုင္းဆရာမအိမ္သို႔သြား၍ အက်ိဳးအေၾကာင္းရွင္းျပရသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္တြင္ ေနာက္ႏွစ္တက္မည့္ ရွစ္တန္းအတန္းပိုင္ဆရာမကို ဝိုင္းေျပာေပးဖို႔ကိုလည္း နားပူနားဆာ လုပ္ခဲ့ရေသး သည္။ အလုပ္လုပ္ရင္းေက်ာင္းတက္နိဳင္ေရးအတြက္ ၾကိဳးစားခဲ့ရေသာ အစီအစဥ္မ်ား အစစအဆင္ေျပေန ပါလ်က္ ယခုေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအေျပာင္းအလဲတြင္ ရပ္ရေတာမည့္ အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ေနရျပီ။အာကာ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ေရႊတံခါးၾကီးႏွင့္ တူေသာ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးၾကီးသည္ အရင္ကလို ဖြင့္ထားေပးပါဦးမည္လား……..။

          တကယ္ေတာ့ အာကာတို႔မိသားစုသည္ လက္လုပ္လက္စား ဘဝမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ေပ၊ျပန္တမ္း ဝင္ရဲအရာရွိတဦးျဖစ္ေသာဖခင္၏ လစာသည္ ထိုေခတ္ထိုအခါက(၄၅၀ိ/-)မွ်သာျဖစ္ရာ၊ သားသမီးကိုး ေယာက္၊အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းသား ခုႏွစ္ေယာက္တို႔၏ စားစရိတ္ ေက်ာင္းစရိတ္မ်ား အတြက္ မလံုေလာက္ေသာေၾကာင့္၊မေအျဖစ္သူက ႏွစ္ရပ္ကြက္ေဈးတြင္ ေန႔ေဈးႏွင့္ညေနေဈး ေရာင္း ၍ အပိုဝင္ေငြ ရွာရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ဤစာသင္ႏွစ္တြင္ အာကာသတင္းစာပို႔ခ(၂၅ိ/-)ကို အေမအား လ စဥ္ အပ္ခဲ့ရာ အေမ့အတြက္အသက္ရႈေခ်ာင္ရသည္ ၊ အာကာကလည္း မိမိကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူ၍မဆံုး။ ေက်ာင္းခ်ိန္ အတိအက်လာရန္ ဆရာၾကီးကအမိန္႔ခ်ပါက ထိုအလုပ္ကို မိမိစြန္႔လႊတ္ရေတာ့မည္……. …..ေတြးရင္း ေတြးရင္း အကာမ်က္ရည္ဝဲလာမိသည္။

          သတိရ၍ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအား မဝ့ံမရဲေမာ္၍ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မိမိအားၾကည့္ေန ေသာ ဆရာၾကီး၏မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ရင္ဆိုင္ရသည္။စေတြ႔စဥ္ကကဲ့သို စူးစူးရဲရဲသေဘာမ်ိဳးမပါသည့္ သိမ္ေမြ႕ ေသာ အၾကည့္ျဖစ္၏ဆရာၾကီးႏွင့္မ်က္ေစာင္းထိုး စားပြဲေဒါင့္ကုလားထိုင္တြင္ မိမိအတန္းပိုင္ဆရာမ အား ေတြ႔ရ သည္ ၊ ဆရာမေရာက္လာသည္ကိုပင္ သတိမထားမိလိုက္။အတန္းပိုင္္ဆရာမႏွင့္ စကား ေျပာျပီးစ အခ်ိန္ျဖစ္မည္ထင္သည္။………… “ အာကာ”……..         “ဗ်ာ….ဆရာၾကီး” …………       “ မင္း..ေက်ာင္းကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းဝင္းတံခါးၾကီး ပိတ္ထားရင္ ဘယ္ေတာ့မွေက်ာ္မတက္နဲ႔” ………………………………………………………………………………………………………………………

ဘုရားေရ ….သြားပါျပီ…………..ေရႊတံခါးၾကီးပိတ္သြားျပီ….….ဝင္ေငြလဲရ ေက်ာင္းလဲတက္ရသည့္ အစီအစဥ္ကိုရပ္လိုက္ရေတာ့မည္……..အာကာ့ရင္ထဲတြင္ တင္းၾကပ္၍လာ၏…………………………။

        “ မင္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္ တံခါးဖြင့္ေပးဖို႔…ငါ..ေက်ာင္းေစာင့္ၾကီးကိုေျပာထားမယ္………..”

          အာကာ၏ပါးျပင္ထက္သို႔ မ်က္ရည္မ်ားစီးက်၍လာေလသည္…… မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ အတန္း ပိုင္ဆရာမ၏ ၾကည္ႏူးေသာအျပံဳးေငြ႕ေငြ႕ကိုျမင္လိုက္ရျပီးေနာက္ ၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး၏ေျခရင္းသို႔ ဝပ္ဆင္းလ်က္ အခါခါဦးတိုက္ေနမိပါေတာ့သည္……..။

 ေမာင္ျပည့္ေအာင္