ဗလာဆိုင္းကို လြမ္းမိပါသည္ (၂၀/၈/၁၈)ရက္ေန႔ထုတ္ ေၾကးမႈံသတင္းစာပါေဆာင္းပါး) ေမာင္ျပည့္ေအာင္

      

  ဘုုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း၏ က်ယ္ဝန္းေသာဆြမ္းစားေဆာင္တြင္ အလွဴထမင္း အလွဴဟင္းကို စားၾကျပီးသည့္ေနာက္ ဆရာေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ကို ဧည့္ခံမ႑တ္သို႔လိုက္ပို႔ရန္ ေက်ာင္းသား တေယာက္ကိုခုိင္းပါသည္ ။ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း နားနားေနေန ေနေစလိုုဟန္ရွိ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေမာင္ေက်ာင္းသားေနာက္သို႔လိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။ အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္၏ သေဘာဆႏၵအရဆိုလွ်င္ ျပန္ခ်င္စိတ္သာရွိပါသည္။အတန္ငယ္ေဝးလွသည့္ ဆြမ္းစားေဆာင္မွပင္ အတိုင္းသားၾကားေနရေသာ ဧည့္ခံမ႑တ္ရွိ ေျမတုန္ရင္တုန္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္လွသည့္ ေဆာင္း ေဘာက္ၾကီးမ်ားႏွင့္ မည္သည့္တူရိယာ၏အသံမွန္း ခြဲျခားမရေသာ တီးဝိုင္းၾကီးကို ေၾကာက္ေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာေတာ္၏ဆႏၵကို မလြန္ဆန္လို၍သာ ေမာင္ေက်ာင္းသားေနာက္မွ ခပ္မဆိပ္ လိုက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္၏။

          အလွဴမ႑တ္အတြင္းဝင္သည့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕သည္ ေဆာင္းေဘာက္ၾကီးမ်ားႏွင့္ လြတ္လိုလြတ္ျငား အေဝးဆံုးေနရာတခုကို တက္ညီလက္ညီေရြး၍ ေနရာယူၾကပါသည္။အျပင္က ၾကားခဲ့ရေသာအသံသည္ မ႑တ္အတြင္း၌ အသံလႈိင္းၾကီးအျဖစ္ ရင္ကိုတုန္ခါေစျပီး၊ ေဆာင္းေဘာက္ ၾကီးမ်ားသည္ ေၾကာက္စရာ သတၱဝါၾကီးမ်ားသဖြယ္ က်ေနာ္တို႔အား ေျခာက္လွန္႔လ်က္ရွိ၏။ မည္သည့္ စကားမွ် မဆိုနိဳင္ၾကဘဲ ( တေယာက္စကားကိုလည္း တေယာက္က ၾကားနိဳင္မည္မဟုတ္ ေသာ ေၾကာင့္) တေယာက္ကိုတေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ မိမိတို႔အား တေလး စား လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္၍ ဧည့္ခံစကားဆိုေသာ အလွဴ႕ရွင္အလွဴ႕အမတို႔အား မဂၤလာခြန္းတု႔ံစကား ဆိုေနရျငားလည္း သူတို႔၏စကားကို ေကာင္းေကာင္းမၾကားရ၊ သူတို႔ကလည္း မိမိတို႔ စကားကိုၾကား ရဟန္မရွိ။ စားပြဲေပၚတြင္ တည္ခင္းဧည့္ခံထားေသာ လက္ဖက္ပြဲ၊ အခ်ိဳပြဲမ်ားသို႔လည္း အာရုံ မေရာက္ၾကေပ။ ဧည့္ခံမ႑တ္တြင္း ရွိေနသူတို႔အား အကဲခတ္ၾကည့္ရာတြင္၊ ၾကံဳေတြ႔ေနၾကရသည့္ နားဆင္းရဲျခင္းဒုကၡႏွင့္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡၾကီးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မည္သို႔ရုန္းထြက္ၾကရမည္ နည္းဟု အၾကံထုတ္ ေနၾကဟန္ရိွေလသည္။

          ဧည့္ခံစင္ျမင့္ထက္တြင္၊ ဆိုင္းဝိုင္းကိုေတြ႔ရေသာ္လည္း ဆိုင္းဆရာကိုကားမျမင္မိေပ။ အစြမ္း ကုန္လက္စြမ္းျပ၍ ဧည့္ပရိႆတ္အား ေကာင္းေကာင္းဧည့္ခံေနသူမ်ားကား၊ ဆိုင္းဝိုင္းေနာက္တြင္ ခင္းက်င္းထားေသာ ေခတ္ေပၚသံစံုတီးဝိုင္းဟု အမည္ခံသူမ်ားျဖစ္၏။ သံစုံတီးဝိုင္းအမည္ႏွင့္ လိုက္ ဖက္သည္ဟု ဆိုရပါမည္။ မည္သည့္တူရိယာ၏အသံဟု ခြဲျခား၍မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသံေပါင္းစံု ဆူညံလံုးေထြးေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ အဆိုေတာ္တေယာက္ သီဆိုေနသည္ကို ျမင္ေနရေသာ္လည္း သီဆိုသံကို ပီပီသသ မၾကားရေခ်။ လူငယ္ေက်ာင္းသားဘဝက အေနာက္တိုင္းဂီတ တူရိယာပစၥည္း မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ေသာ စာေရးသူပင္လွ်င္ လက္ရွိၾကားေနရေသာ သံစံုတီးဝိုင္းရွိ ဂီတတူရိယာ မ်ား၏ သံစဥ္ကို ခြဲျခားခံစားရန္ေဝးစြ ဘင္သံတဒုန္းဒုန္း၏ေအာက္၌သာ ျပားျပားဝပ္ေနရ၏။

ပိုင္ရွင္မဲ့ဆိုင္းဝိုင္းေလးကိုေငးၾကည့္ေနရင္းမွ ဦးေခါင္းကေလးတျငိမ့္ျငိမ့္ ျပံုးသလိုတည္သလို မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ႏြဲ႔၍ယိမ္း၍ ေဝ့၍ဝိုက္၍တီးတတ္ေသာ ဆိုင္းဆရာ၏ဟန္ကို ျမင္ေယာင္လာမိ၏။ ျပတ္ သားေသာ တိက်ေသာ အျဖတ္မေတာက္ အနိမ့္အျမင့္သံစဥ္တို႔ျဖင့္ ထံုမႊမ္းလွ်က္ရိွသည့္ ျငိမ့္ေညာင္း သာယာလွသည့္ စမ္းေရအလ်င္ကဲ့သို႔ေသာ ပတ္လုံးသံေလးမ်ားကို ၾကားေယာင္လာမိသည္။ “ဗလာ ဆိုင္းေလးနဲ႔ဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲဗ်ာ” ဟူေသာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔သား ကိုမ်ိဳး၏တမ္းတသံကို ၾကား ရေတာ့မွ ဗလာဆိုင္းေလးကိုလြမ္းေနသူမွာ ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္တည္းမဟုတ္ေၾကာင္း သိရေလ သည္။

          “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာကအလွဴေတြမွာဆို ဒီလိုဧည့္ခံခ်ိန္မွာ ဗလာဆိုင္းနဲ႔ဧည့္ခံတာဗ် ၊ ျငိမ့္ျငိမ့္ ေညာာင္းေညာင္းေလးနဲ႔ စကားေျပာမပ်က္ေစရဘူး ၊ က်က္သေရမဂၤလာလဲ ရွိလိုက္တာဗ်ာ” ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းမွအထြက္ ကားေပၚသို႔ေရာက္မွ ကိုမ်ိဳးကစကားေျပာပါသည္။ေက်ာင္းျပင္ေရာက္မွ တေယာက္ စကားကို တေယာက္က ၾကားရေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္၏။ ကိုမ်ိဳးသည္ လယ္ကြင္းေလးမ်ား၊ ေခ်ာင္းငယ္ ေျမာင္းငယ္ ေတာတန္းေလးမ်ားျခံရံလ်က္ရွိေသာ၊ မႏၱေလးျမိဳ႕ႏွင့္မနီးမေဝးရွိ ေက်းရြာ ေလးတြင္ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့သူျဖစ္၏၊ေတာဓေလ့ ေတာသဘာဝကို ခုံခံုမင္မင္ ျမတ္ျမတ္နိဳးနိဳး ခံစား ရင္း အမွတ္သညာေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဘဝအဆင့္ဆင့္ကိုေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့သူျဖစ္ရာ ၊ သူ၏ငယ္ဘဝ ကို  ျပန္ေျပာင္းေျပာျပေသာအခါမ်ား၌ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ ျမိဳ႕မွာေမြး၍ျမိဳ႔မွာၾကီးရသည္ကိုပင္ ဂုဏ္ငယ္ သေယာင္ ထင္မိေစ၏။

          “ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာေတြမွာ အလွဴအတန္းရွိလို႔ ဆိုင္းငွားရင္ ေတာ္ရံုဆိုင္းကိုငွားတာမဟုတ္ဖူးဗ်” အလွဴတြင္ၾကံဳခဲ့ရေသာ ပိုင္ရွင္မဲ့ဆိုင္းဝိုင္းေလးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရစဥ္ကတည္းက သူခံစားခဲ့ရဟန္တူပါ သည္။ သူ႕နည္းတူ စာေရးသူသည္လည္း ဗလာဆိုင္းျဖင့္ဧည့္ခံေသာ အလႈမဂၤလာပြဲမ်ားကို ၾကံဳဘူး သည္ျဖစ္ရာ ဆိုင္းလက္သံကို နားေထာင္ရင္း ဧည့္ခံမ႑တ္အတြင္း၌ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ နားနား ေနေန ေနခြင့္မရခဲ့ေသာအျဖစ္ကို အားမလိုအားမရျဖစ္မိပါသည္။“ရြာကသက္ၾကီးဝါၾကီး၊ ဆိုင္းငွားေန က်၊ ဆိုင္းအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ဆိုင္းကိုျမတ္နိဳးတဲ့ လူၾကီးေတြစုျပီးမွ ဆိုင္းဝိုင္းကို စိတ္ တိုင္းက် ေရြးျပီးငွားၾကတာ ၊သူတို႔ဆိုင္းငွားၾကတာက အႏုပညာစကားဝိုင္းတခုလိုဘဲ။ ဆိုင္းဆရာေရ ..… ဟုိ.. လက္သံေလး…အဲဒါ တစိတ္ေလာက္တီးျပစမ္းပါဦး…… ..ဟုတ္ပ… .မွန္လိုက္တာ …ေတာ္တယ္ဗ်ာ.၊ေနာက္……ရြားစားေက်ာ္(-)ရဲ့..လက္သံေလး….တို႔ၾကည့္လိုက္ဗ်ာ၊ဒီလို..ဒီလိုေလး… …….ဆိုင္းငွားသူ ဦးၾကီး ဘၾကီးမ်ားက ပါးစပ္ဆိုင္းေလးတီးျပလိုက္ .. ဆိုင္းဆရာက ပတ္လံုးေလးမ်ား ကို ေမႊ႔လိုက္ ရမ္းလိုက္ တို႔လိုက္ ထိလိုက္ျဖင့္ အလြန္ျမိဳင္တာဗ်ာ” အလြမ္းဓါတ္ခံျဖင့္ ေျပာေနေသာ ကိုမ်ိဳး၏စကားသံမ်ားၾကားတြင္ စာေရးသူတို႔အုပ္စု နစ္ေျမာ၍ေန၏။ “သူတို႔ခ်င္း အလြမ္းသင့္လို႔ ကေတာ့ ဆိုင္းငွားတာနဲ႔မတူေတာ့ဘဲ ဆိုင္းပညာရွင္နဲ႔ ဆိုင္းဝါသနာရွင္ေတြ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ သြားေတာ့တာပဲ၊ ဆိုင္းဆရာကလည္း၊လက္ဖက္သုပ္၊ေရေႏြၾကမ္း၊ကြမ္းေဆး စသည္ျဖင့္ ဧည့္ခံျပီး၊ တီးလိုက္ဆိုလိုက္ ရွင္းျပလိုက္၊ ဆိုင္းငွားတဲ့သူေတြကလည္း ေမးလိုက္ျမန္းလိုက္ ေဆြးေႏြးလိုက္နဲ႔ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ေပါ့ဗ်ာ”။

          အလွဴဝင္ေန႔ ညဥ့္ဦးပိုင္းတြင္ေတာ့ ဆိုင္းျပည့္ဝိုင္းျပည့္ ဆိုင္းေနာက္ထအဆိုေတာ္ စသည့္ျဖင့္  ေဝယ်ာဝစၥကူညီလုပ္ကိုင္ေပးသူမ်ားႏွင့္ ေနာက္ေန႔အလႈၾကီးသို႔ လာေရာက္ၾကသည့္ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ဧည့္သည့္မ်ား၊မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ားအား ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ၾကီး ဧည့္ခံေလသည္။ ညဥ့္ဦးယံေက်ာ္၍ ညဥ့္ နက္ပိုင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဧည့္သည္မ်ားလည္းစဲသြားေလျပီ ၊ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရး ကုသိုလ္ယူၾကသူ မ်ားလည္း ျပီးျပည့္စံု၍ အလုပ္သိမ္းၾကျပီျဖစ္၏။ အုိးသူၾကီးမ်ားက အုိးေစာင့္မ်ားအား ဆြမ္းအိုးဟင္းအိုး၊ ထမင္းအိုးဟင္းအိုးမ်ားကို အပ္၍ျပီးၾကေလျပီ။

ထိုအခ်ိန္၌္ သံဃာစင္ေပၚ၌ အလႈၾကီးအတြက္ ဝိုင္းဝန္းစီမံေဆာင္ရြက္ေပးၾကသူ လူၾကီးမ်ား ႏွင့္ ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရးစီမံေပးၾကသူမ်ားသည္ လုပ္ငန္းမ်ားျပီးဆံုး၍္ ဆိုင္ဝိုင္းေရွ႕ရွိ အလွဴမ႑တ္၏ အလယ္၌တည္ခင္းထားေသာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းဝိုင္းသို႔ ေရာက္လာၾကေတာ့၏။ နားနားေနေနရွိ ေနေသာ ဆိုင္းဆရာႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာၾကရင္း လူၾကီးမ်ားအတြက္ဧည့္ခံဆိုင္း တနည္းအားျဖင့္ အလွဴျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးရင္း တေနကုန္ပင္ပန္းခဲ့ၾကေသာ ရြာလူၾကီးမ်ားအား ေဖ်ာ္ေျဖေပးေသာဆိုင္းဝိုင္း စတင္ပါသည္။ ဆိုင္းေနာက္ထ အဆိုေတာ္မပါ ဆိုင္းဆရာႏွင့္ဆိုင္းဝိုင္း သာျဖစ္၏။ တခါတရံ ေၾကးဝိုင္းဆရာပါေလသည္။ ဆိုင္းဆရာ၏ သီးသန္႔လက္စြမ္းျပပင္ျဖစ္ပါသည္။

ပရိသတ္မမ်ားေသာ္လည္း သက္ၾကီးဝါၾကီး ဆိုင္းဝါသနာရွင္၊ဆိုင္းနားရည္ဝျပီးသူ၊ဆိုင္းဗဟုသု တျပည့္ဝသူမ်ားျဖစ္၏။ဆိုင္းဆရာ၏ ပညာႏွင့္သဘာကို ေကာင္းေကာင္းအကဲျဖတ္နိဳင္သူ ဆိုင္းပညာ ၏ အႏွစ္သာရကို ေကာင္းစြာခံစားတတ္ေသာ ဆိုင္းပရိသတ္ အစစ္အမွန္ၾကီးမ်ားျဖစ္၏။ ဆိုင္းငွားစဥ္ ကတည္းက ရင္းႏွီးျပီးသူမ်ားပါသကဲ့သို႔ ဆိုင္းငွားသူမ်ား၏ အညႊန္းစကားမ်ားေၾကာင့္ ဆိုင္းဆရာ၏ လက္သံကိုနားဆင္ရန္ အားခဲလ်က္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနသူမ်ားလည္း ပါဝင္ေလသည္။ ဆိုင္းဆရာ ႏွင့္ပရိသတ္ အလြန္လိုက္ဖက္ညီေသာ ပြဲပင္ျဖစ္ေလသည္။

ဆိုင္းဆရာကလည္း စိတ္လက္ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာျဖင့္ လက္စြမ္းျပတီးခတ္၏။ပရိသတ္က လည္း စိတ္ဝင္တစား စိတ္ပါလက္ပါ အာေပးနားဆင္ၾကသည္။ ဘယ္တုန္းက ဘယ္ပြဲမွာ ရြာစားေက်ာ္ ဘယ္သူက ဒီလို ဒီလို တီးသြားတာခင္ဗ်……နားဆင္ၾကပါဦး…….၊ အဲဒီမွာ ဒီလို ့ ဖိ ေဖာ့ ဖြင့္ျပီး သာ သာေလး သြက္သြက္ေလး တီးသြားတာ…..ဒီလိုခင္ဗ်….. ၊က်ေနာ့္ဆရာ(-)ရဲ႕လက္သံ…………….၊ ဒီေနရာမွာ…က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီလိုေလးတီးလိုက္ခ်င္တာ……မေကာင္းေပဘူးလား……………စသည္ စသည္ျဖင့္…….ဆိုင္းဆရာသည္…...ေျပာလဲေျပာ တီးလဲတီး ရွင္းလဲရွင္း လင္းလဲလင္းေစ၏၊ျပံဳး၍ ေပ်ာ္ ၍ ရယ္၍ေမာ၍ ၾကည္သာရႊင္ျပစြာ ေဖ်ာ္ေျဖ၏၊ေခါင္းကေလးကို ငဲ့၍ ငဲ့၍ ညိတ္၍ညိတ္၍ တီး၏၊ လက္ ကေလးကို ေဝ့၍ေဝ့၍ ဝိုက္၍ဝိုက္၍လည္းတီးေလသည္။ ဆိုင္းမင္းသားတလက္ ကေနသည္ႏွင့္ပင္ တူ ေသးေတာ့သည္။

အားေပးသူ ပရိသတ္ကလည္း ျငိမ္၍နားေထာင္၏ ျပံဳးသည့္အခါလည္းရွိ၏ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္ျပဳ သည္လည္းရွိ၏…ဆိုင္းဆရာက အတီးကိုရုတ္တရက္ရပ္၍ “ဘယ္လိုလဲ”ဟူေသာသေဘာျဖင့္ ေမး ေလးကိုဆတ္၍ ေမးသည့္အခါမ်ိဳး၌ အားရပါးရ လက္ခုပ္တီး၍ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ အားေပးၾက သည္လည္းရွိေသး၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ျမန္မာ့ဆိုင္း၏အႏွစ္သာရကို ညီတူညီမွ်ထပ္တူက်၍ ခံစားၾကသူ ဆိုင္းဆရာႏွင့္ ပရိသတ္တို႔၏ပြဲသည္ နံနက္ နာရီျပန္ႏွစ္ခ်က္တီးေက်ာ္ သံုုးခ်က္တီးခန္႔တြင္မွ မနားခ်င္ နားခ်င္ႏွင့္ နားလိုက္ၾကရေလသည္။

မနား၍လည္းမျဖစ္၊မနက္ျဖန္ အလွဴၾကီးေန႔တြင္ ဧည့္ခံမ႑တ္တြင္း၌ ဤကဲ့သို႔ပင္ဆိုင္းဆရာ ရြာစားေက်ာ္ကိုယ္တိုင္ ဗလာဆိုင္းျဖင့္ဧည့္ခံေပးရဦးမည္မဟုတ္လား………………………………… လြမ္းမိပါသည္ ဗလာဆိုင္းေလးရယ္ဟူ၍ တမ္းတလိုက္မိပါသည္ … … ။